INFOR LEX Biblioteka

1.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2011, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. IV KK 267/11

Pojęcie podwójnej karalności należy rozumieć szeroko, co oznacza, że badając spełnienie warunku podwójnej karalności należy nie tylko odwołać się do treści przepisu polskiej ustawy karnej, który mógłby odpowiadać przepisowi prawa państwa obcego, ale i do obowiązującej wykładni odnoszącej się do zakresu stosowania tego przepisu w systemie prawa polskiego. Oceniać należy bowiem całą sytuację faktyczną, w celu ustalenia, czy możliwe jest na podstawie polskiego prawa karnego postawienie sprawcy zarzutu dokonania danego czynu.
nowe okno
2.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2011, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. III KK 160/11

Art. 442 § 3 k.p.k., z którego treści wynika, że zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Przepis ten stanowi wyjątek od samodzielności jurysdykcyjnej sądu, ale nie od zasady swobodnej oceny dowodów. Strona przedmiotowa przestępstwa określonego w art. 231 § 3 k.k. nie wyczerpuje się w przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków. Do jego znamion należy również „działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego”, rozumiane jako niebezpieczeństwo jej nastąpienia lub też rzeczywiste nastąpienie istotnej szkody.
nowe okno
3.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2011, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. III KK 198/11

Gdyby faktycznie sam fakt uprzedniej karalności wykluczał w każdym przypadku pozytywną prognozę kryminologiczną, a tym samym stosowanie środków probacyjnych, czy kar wolnościowych, to niezrozumiała byłaby regulacja zawarta w art. 69 § 3 k.k., która wyjątkowo dopuszcza stosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nawet wobec sprawcy skazanego w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej. Realizacja dyrektywy wymiaru kary z art. 54 § 1 k.k. nie oznacza obowiązku orzeczenia wobec sprawcy młodocianego kary łagodnej.
nowe okno
4.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2011, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. V KK 140/11

Pod pojęciem „naruszenia przepisów prawa” rozumieć należy takie naruszenie każdego aktu normatywnego obowiązującego powszechnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które oznacza niewykonanie nakazu lub przekroczenie zakazu, obowiązujących osobę pełniącą funkcję publiczną jako adresata tych norm. Naruszenie przepisów prawa w rozumieniu art. 229 § 3 k.k. nie obejmuje natomiast tych postąpień i decyzji osób pełniących funkcje publiczne, które są uzależnione od ich oceny danej sytuacji faktycznej. Nie jest możliwe przypisanie sprawcy przestępstwa z art. 229 § 3 k.k., bez wskazania normy prawnej nakazującej osobie pełniącej funkcję publiczną określone postąpienie, a także ustalenia, że udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej (bądź obietnica jej udzielenia) wiązało się z naruszeniem tej normy.
nowe okno
5.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Cywilna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. III CSK 140/11

W sprawie o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego postępowanie może się toczyć przeciwko wszystkim, a nie przeciwko tylko niektórym współużytkownikom wieczystym.
nowe okno
6.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Cywilna Data dodania: 2012-05-14

Uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 10 maja 2012 r., sygn. III CZP 84/11

Zebranie przedstawicieli członków spółdzielni mieszkaniowej, która nie dopełniła w terminie obowiązków przewidzianych w art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 125, poz. 873 ze zm.), pozostało organem spółdzielni na podstawie dotychczasowego statutu.
nowe okno
7.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. IV KK 326/11

Wyrokowe ustalenie czynu przypisanego powinno obejmować wszystkie elementy czynu mające znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej, zatem powinno zawierać wskazanie czasu i miejsca jego popełnienia oraz wszystkie elementy zachowania sprawcy wypełniające ustawowe znamiona czynu zabronionego. Nieużycie ustawowego zwrotu, określającego alternatywnie możliwe czynności sprawcze, dopuszczalne jest więc jedynie wtedy, gdy wskazuje się sposób zachowania sprawcy, który odpowiadałby co najmniej jednemu czasownikowemu znamieniu przestępstwa.
nowe okno
8.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. IV KK 392/11

Postępowanie zmierzające do realizacji innej gałęzi prawa, aniżeli prawo karne materialne, nie może być uznane za „postępowanie karne” w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Takim też postępowaniem nie jest i postępowanie w sprawach o wykroczenia. Wcześniejsze zakończenie postępowania innego, niż postępowanie karne, choćby co do tego samego czynu, tej samej osoby, nie wywołuje skutku w postaci powagi rzeczy osądzonej, o którym mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
nowe okno
9.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. V KK 9/12

Przepis art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. Wskazana tu tzw. klauzula antykumulacyjna wymaga dla swego zastosowania zarówno tożsamości przedmiotowej, jak i tożsamości podmiotowej. Zakaz wynikający z art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. odnosi się do każdego określonego w ustawie wypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, a więc także określonego w art. 72 § 2 k.k.
nowe okno
10.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Wyrok SN z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. V KK 438/11

Ugruntowane jest w judykaturze zapatrywanie, że zastosowanie art. 377 § 3 k.p.k., jako normy zezwalającej na prowadzenie rozprawy w trybie zwykłym bez udziału oskarżonego, jest możliwe tylko przy spełnieniu warunków zawartych w tym przepisie. Jednym z tych warunków jest to, aby oskarżony był zawiadomiony o rozprawie „osobiście”. Przywołany zwrot wyklucza inne formy zawiadomienia o terminie, w szczególności możliwość przyjęcia swego rodzaju fikcji doręczenia, o której mowa w art. 139 § 1 k.p.k.
nowe okno
11.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. II KO 71/11

Ujawnienie przez lustrowanego swojej współpracy z organami bezpieczeństwa państwa nie powoduje automatycznie, że wcześniejsze działania lustrowanego, podejmowane w okresie poprzedzającym owo ujawnienie, tracą automatycznie przymiot tajnej współpracy.
nowe okno
12.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. V KZ 1/12

Jeżeli w postępowaniu apelacyjnym oskarżony pozbawiony wolności miał wyznaczonego obrońcę z urzędu, to z chwilą wydania wyroku obrońca nie ma obowiązku podejmowania dalszych czynności procesowych (art. 84 § 2 k.p.k.).Oskarżony pozbawiony wolności, który nie został doprowadzony na ogłoszenie wyroku, znajduje się w takiej sytuacji, jakby nie miał obrońcy, co powoduje konieczność doręczenia mu wyroku z urzędu (art. 422 § 2 k.p.k.) i otwiera siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
nowe okno
13.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. II KZ 2/12

Z treści art. 422 § 2 k.p.k. wynika, że w przypadku, gdy oskarżony ma obrońcę z wyboru, zarówno obecność obrońcy przy ogłaszaniu wyroku sądu odwoławczego jak i nieobecność obrońcy, który został zawiadomiony o terminie publikacji powoduje, że dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie był obecny przy ogłaszaniu wyroku, 7-dniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (art. 457 § 2 k.p.k.), jak i termin wskazany w art. 524 § 1 zdanie 2 k.p.k., biegnie od daty ogłoszenia wyroku.
nowe okno
14.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. III KK 176/11

Ocena czy w odniesieniu do oskarżonego (podejrzanego) zachodzą wątpliwości, i to uzasadnione, co do jego poczytalności, dokonywana jest przez organ procesowy w oparciu o ujawnione w toku postępowania okoliczności, które są temu organowi znane. Naruszenie art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy rozprawa przeprowadzona została bez udziału obrońcy, pomimo iż sąd powziął wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, oraz wtedy, gdy w świetle materiałów zgromadzonych w sprawie (podkreślenie SN) powinien taką wątpliwość powziąć. Okoliczność powyższa, a więc poddanie skazanego badaniom psychiatrycznym w innej sprawie, wbrew wywodom skarżącego, sama z siebie nie kreuje jednak jeszcze istnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu jego poczytalności, a tym samym nie przesądza potrzeby dopuszczenia dowodu z opinii biegłych
nowe okno
15.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. III KK 289/11

W systemie prawnym brak jest jakiegokolwiek przepisu rangi ustawowej, w którym uznano by, iż soboty są dniami wolnymi od pracy. Przepis art. 123 § 3 k.p.k. nie posługuje się żadnym innym zwrotem, który by dopuszczał szerszą interpretację – a więc także co do np. dni równoważnych z dniami ustawowo wolnymi od pracy – to wszelkie próby „poszerzenia” zwrotu „dni ustawowo wolne od pracy” na soboty, czynione w formule „dnia równorzędnego z dniem ustawowo wolnym od pracy” podjęte na tle tożsamych zwrotów użytych w art. 57 § 4 k.p.a. (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011 r., I OPS 1/11), muszą być uznane za nie mające znaczenia dla regulacji przewidzianej w Kodeksie postępowania karnego.
nowe okno
16.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. III KK 449/11

Cofnąć można wyłącznie środek zaskarżenia, który jest dopuszczalny. O niedopuszczalności kasacji w sprawie decyduje treść przepisu art. 529 k.p.k., zgodnie z którym wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania. A contrario, wystąpienie którejkolwiek w wymienionych wyżej przesłanek nie tylko uniemożliwia rozpoznanie, lecz nawet wniesienie kasacji na niekorzyść, chyba że – w uwzględnieniu przepisu art. 434 § 2 k.p.k. stosowanego odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.) – wchodziłoby w grę orzeczenie na korzyść skazanego.
nowe okno
17.

Orzeczenia Sądu Najwyższego, rok 2012, Izba Karna Data dodania: 2012-05-14

Postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. III KO 97/11

Obrońca działa samodzielnie i nie musi kształtować prowadzonej linii obrony pod dyktando oskarżonego. Podstawą wznowienia może być zaistnienie w toku postępowania przestępstwa, które musi być co do zasady ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może być wydane z uwagi na przeszkody procesowe, w tym przedawnienie karalności czynu. W takim jednak wypadku to wnioskodawca musi wykazać wysokie prawdopodobieństwo nie tylko, że przestępstwo takie miało miejsce, ale też, jak wymaga tego art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia.
nowe okno

Wróć do strony przeglądowej